Thema: Safaripark de Heibloemse Bossen

Maandagmorgen op het schoolplein.

Alle kinderen komen bij elkaar op het schoolplein. Plots komt Diego oprijden in zijn safari-jeep/trein. Zijn trouwe aapje Boots heeft hij bij zich. Diego stelt zich voor aan de kinderen. Hij vertelt dat hij altijd dierenverzorger is geweest en dan speciaal voor de apen. Zijn lievelingsaapje Boots is bij hem gebleven. Boots is dan ook geen aapje om tussen andere apen te zetten. Hij is altijd een circusaapje geweest, daar heeft hij een bepaalde tik opgelopen. De kinderen zullen wel snel genoeg merken, welke dat is. Diego vertelt dat hij nu na vele jaren werken eindelijk promotie mag maken. Hem is een baan aangeboden als hoofdopzichter bij de Beekse Bergen. Dit ziet hij natuurlijk helemaal zitten. Hij glundert van top tot teen. Eerst moet hij natuurlijk wel nog laten zien, dat hij geschikt is voor de baan. Daarom moet hij nu een week meelopen in het zomersafaripark van de Heibloem, De Heibloemse Bossen, waar alle kinderen werken. Dit is zijn examen voor de baan van hoofdopzichter. Als hij hiervoor slaagt, dan geeft hij vrijdagavond een super groot feest in het safaripark. Hij vraagt de kinderen of zij hem willen helpen. Zij mogen dan natuurlijk allemaal op het examenfeest komen. Dan merkt hij op, dat hij nog een aantal mensen mist. Hij had hier afgesproken met een viertal dierenverzorgers van de Heibloemse Bossen, maar deze zijn nog nergens te zien.

Ondertussen begint het aapje Boots te wiebelen op zijn pootjes en bij Diego aan de jas te trekken. Oh, oh, zegt Diego, nu zul je het hebben. Ik heb jullie toch verteld over de tik van het aapje Boots, nou, hier is ie dan. Als Boots bij Diego aan de jas trekt, dan is het tijd voor het apendansje. Daar is niet onderuit te komen en moet meteen gebeuren. Diego en Boots beginnen met hun dansje. Na het dansje horen we een hoop kabaal. De dierenverzorgers zijn in aantocht. Alle verzorgers stellen zichzelf voor. Ze komen met het voorstellen wel ietwat jaloers over.

Ik ben Simba, de leeuwenverzorger. Al jaren doe ik dit met veel plezier. En zeg nou zelf, een leeuw verzorgen is toch wel iets anders dan het verzorgen van een aap. Het is veel stoerder en spannender en de leeuw is de koning van de dieren! Ik zou een veel betere hoofdopzichter zijn dan een gewone, simpele apenverzorger. Maar ja, het is nou eenmaal zo besloten, dus ik leg me er maar bij neer, voorlopig.

Dan komt Baloe, de berenverzorger. Een beer is toch wel het sterkste dier dat er is, dus ik als berenverzorger, zou een super hoofdopzichter zijn. Het is toch wel een beetje raar dat ze bij de Beekse Bergen niet aan hem gedacht hebben. Maar ja, het zal wel zo moeten zijn, ik leg me er maar bij neer, voorlopig.

Vervolgens komt de krokodillenverzorger Snappie naar voren. Hij vindt ook wel dat leeuwen en beren meer voorstellen dan apen, maar de krokodillen, ja, die zijn stoer, spannend en sterk tegelijk.

En dan ook nog eens gevaarlijk, moet je eens kijken naar de tanden van het beest. Hoofdopzichter zijn, moet voor hem dan ook echt een koud kunstje zijn. Maar ja, zoals de anderen al zeiden, is het zo besloten, dus ook Snappie legt zich er bij neer, voorlopig.

Als laatste stelt Tantor, de olifantenverzorger, zich voor. Hij moet een beetje lachen om de andere verzorgers. Allemaal denken ze, dat zij het gevaarlijkste, spannendste of sterkste dier hebben. Maar hij, de olifantenverzorger, heeft het machtigste dier. Wie kan daar nou tegenop. Als er eentje het verdiend om hoofdopzichter te worden, dan is hij het wel. Hij is er dan ook van overtuigd dat ze dat bij de Beekse Bergen nog wel in gaan zien. Dus ook hij legt zich voorlopig neer bij het besluit om voor Diego te gaan. Hij gaat er vanuit dat alles voor hem toch wel goed komt.

Diego is ondertussen toch wel een beetje stil geworden van deze voorstelronde. Hij is een beetje bang, dat het hem niet gegund wordt. Hij vraagt de dierenverzorgers of ze hem deze week wel willen helpen bij de Heibloemse Bossen. Tegen Diego vertellen ze, dat ze zullen helpen, maar als Diego niet kijkt en luistert, vertellen ze de kinderen, dat ze nog wel zullen zien, wat er deze week allemaal gaat gebeuren.

Vervolgens neemt Diego nog een keertje het woord. De wimpel moet namelijk nog uitgedeeld worden. Welke groep ziet er het mooiste uit? Daar gaat de wimpel naar toe. Hierna wordt er gezamenlijk naar het zomersafaripark “De Heibloemse Bossen” gelopen. Natuurlijk met Diego en Boots voorop in de safari-jeep/trein.

 

Maandagmiddag half 5.

Diego vertelt de kinderen dat hij een dagje heeft rondgekeken in het zomersafaripark De Heibloemse Bossen. Hij is over het algemeen heel tevreden over wat hij allemaal heeft gezien. Hij verwacht dan ook, dat alles wel zal gaan lukken. Het kan ook bijna niet missen, met zulke goede rangers. Ze mogen vrijdagavond dan ook zeker allemaal naar zijn examenfeest. Hij heeft voor dit feest echter wel nog wat hulp nodig. Hij vraagt de rangers of ze hem willen helpen met de aankleding en de muziek. Het zou leuk zijn, als alle groepen een optreden kunnen verzorgen.

Opeens trekt Boots weer aan zijn jas, zij staat wild te wiebelen op zijn benen. Diego vraagt de kinderen of ze nog weten wat dit betekent. Juist ja, het apendansje. Zijn er al kinderen die mee durven te doen? De muziek start en het dansje begint. Na het dansje spreekt Diego toch zijn zorgen uit. Hij is een beetje bang voor de dierenverzorgers, ze zeggen wel dat ze hem helpen, maar is dit wel werkelijk het geval? Hij vindt het een beetje moeilijk te peilen. Nou, even niet aan denken nu.

Eerst de belangrijke dingen voor vandaag, namelijk de wimpel. De winnende groep van vanmorgen mag deze inleveren. En de volgende groep mag de wimpel weer in ontvangst nemen. Diego en Boots beginnen te gapen. Beiden zijn ze erg moe. Maar voordat ze naar bed kunnen, hebben ze nog één belangrijke taak te doen. Ze moeten namelijk controleren of alle hokken goed dicht zijn en of alle beesten nog genoeg te eten en drinken hebben. Maar Boots is zo moe, dat dit niet meer gaat lukken. Diego besluit dus, dat hij hem eerst naar zijn hok brengt en dat hij daarna zelf wel alles zal controleren. Boots krijgt hier niets meer van mee, zij is meteen naar dromenland vertrokken. Het was ook zo’n drukke dag vandaag. Ondertussen legt Diego wel het banaantje van Boots klaar. Boots moet namelijk meteen een banaantje eten als zij midden in de nacht wakker wordt, ook dat is een beetje een tik van hem. Diego let hier dan ook goed op. Vervolgens controleert hij de rest en vertrekt dan ook naar zijn bed voor een goede nachtrust. Hij hoopt dat hij goed slaapt, hij is stiekem toch wel een beetje bang voor de dierenverzorgers en hoopt dat hij niet over hen droomt.

De dierverzorgers komen op. Ze zijn een beetje aan het kibbelen. Ze vinden het maar niks dat de baan voor hoofdopzichter aan Diego is aangeboden. Iedereen vindt zichzelf veel beter dan hem. Een apenverzorger als hoofdopzichter, wie komt er op het idee? Dan komt de olifantenverzorger Tantor  op het idee voor een samenwerking. Misschien kunnen ze er samen voor zorgen, dat Diego de baan niet krijgt. Dat zou nog eens wat zijn. De Beekse Bergen heeft volgende week in ieder geval een nieuwe hoofdopzichter nodig, dus als Diego deze week blundert, dan hebben zij een grote kans. Dat is altijd beter dan een apenverzorger aan de top. Dit zien ze allemaal wel zitten, maar wat kunnen ze nu dan doen. De olifantenverzorger Tantor vertelt dat hij weet over de bananentik van Boots. Het aapje moet als het ’s nachts wakker wordt, meteen een banaantje eten, anders krijst het bij iedereen de oren van het hoofd. En zie haar dan maar eens stil te krijgen. Wat als ze het banaantje nu eens weghalen? Dit is een goed idee, zegt de leeuwenverzorger Simba, ik kan het banaantje wel bij mijn leeuw in het hok leggen. Als ik deze banaan daar morgen dan per ongeluk vindt, kan ik doen alsof ik heel hard schrik. Ik kan Diego vertellen dat mijn leeuw allergisch is voor banaan en wat er dan allemaal wel niet kan gebeuren! Dit vinden ze allen een prachtig idee. Dus zo gezegd, zo gedaan. Heel voorzichtig wordt de banaan bij het aapje weggehaald en door de leeuwenverzorger bij de leeuw in het hok gelegd. De verzorgers vertellen aan de rangers, dat dit geen goede zet zal zijn voor Diego. Want als hij nog niet voor het voer van één aapje kan zorgen, hoe moet hij dan voor een heel safaripark vol met allerlei dieren zorgen? Na dit alles vertrekken ook de dierenverzorgers naar hun bed. Ook zij zijn moe van de vermoeiende dag.

 

Dinsdagmorgen op de boot.

Op de boot is Boots nog steeds heel erg boos. Zij is echter wel iets rustiger geworden. Zij kan Diego nu vertellen wat er aan de hand was. Boots is namelijk om middernacht wakker geworden en wilde toen haar banaantje opeten. Maar er was geen banaantje! Grote paniek dus. Diego snapt er helemaal niets van. Hij weet toch zeker dat hij het voer van de aap heeft gecontroleerd, voordat hij ging slapen. Er stond water en een banaantje! Boots zegt dat dit niet waar kan zijn. Er was echt geen banaantje. Trouwens, ze controleren ’s avonds altijd samen of alles in orde is met het voer. En zij kan zich niet herinneren, dat dit gisteravond is gebeurd! Diego zegt dat dit kan kloppen, Boots sliep namelijk al. Het was zo’n vermoeiende dag geweest, zij was als een blok in slaap gevallen.

Intussen komt de leeuwenverzorger Simba binnenlopen. Hij vangt het verhaal op van het banaantje en zegt dat nu bij hem het kwartje valt. Dus jij bent verantwoordelijk voor de banaan in het hok van mijn leeuw! Ondertussen laat hij het banaantje zien. Simba is best wel boos. Weet je wel dat mijn leeuw allergisch is voor bananen, je wilt niet weten wat er na het eten van een banaan met mijn leeuw gebeurt! Rode vlekken, dikke bulten, blauwe ogen, etc. etc. Diego staat er heel zielig bij en snapt er helemaal niks meer van. Wat heeft de leeuw van Simba nu met de banaan van Boots te maken. Simba vertelt dat hij vanmorgen een banaantje heeft gevonden in het hok van zijn leeuw en dat hij net op tijd was om deze weg te halen, voordat de leeuw het banaantje in de gaten had. Dan begint Diego te twijfelen aan zichzelf. Zou ik dan toch zo moe zijn geweest gisteravond en het banaantje van Boots per ongeluk in de kooi van de leeuw hebben gelegd? Ik kan het haast niet geloven, maar het zal dan toch wel zo zijn. Hoe kunnen we dit anders verklaren. Misschien heb ik toch wel stress en spanning voor het examen vrijdag en heb ik dingen door elkaar gehaald. Diego verontschuldigt zich bij Simba en zegt dat dit niet de bedoeling was. Hij heeft waarschijnlijk zenuwen voor zijn nieuwe baan. Het zal echt nooit meer gebeuren. Simba geeft de aap terug aan Diego en deze geeft hem op zijn beurt meteen aan Boots. Die is dolblij met haar banaan en schrokt hem meteen op. En als Boots blij, kan het apendansje natuurlijk niet uitblijven. Kijk, ze trekt alweer bij Diego aan de jas. Diego en Boots doen samen het dansje, daarna krijgt Boots nog een stevige knuffel van Diego en iedereen is weer blij. Diego vertelt wat er voor vandaag allemaal op de planning staat en wenst iedereen een fijne dag.

 

Dinsdagmiddag half 5.

Diego en Boots vertellen over de dag van vandaag. Het is alweer bijna bedtijd, maar Diego wil zeker weten, dat hij de aap nu wel een banaantje geeft. Boots is dus nog wakker in zijn hok en ziet dat Diego de banaan erin legt. Zij is nu heel tevreden en kan met een gerust hart gaan slapen.

Wel volgt er natuurlijk nog het getrek aan Diego’s jas. Het apendansje moet nog gebeuren.

Anders lukt slapen natuurlijk nog niet. Na het dansje wensen we Boots allemaal welterusten, kijken voor de zekerheid nog één keer naar het banaantje en zien dat het er nog steeds niets. Diego vertelt dat hij nu nog één belangrijk ding moet doen, voordat hij slapen gaat. Hij moet bij alle dieren nog even controleren of het voer in orde is en of de hokken goed op slot zitten. Hij heeft namelijk een telefoontje gehad vandaag van de Beekse Bergen. Zij hadden over het voorval met het banaantje gehoord en willen nu dat Diego nog beter zijn best gaat doen. Anders kan hij misschien geen hoofdopzichter worden. Eerst wordt de wimpel nog uitgedeeld aan een nieuwe groep en dan vertrekt Diego om alles te controleren.

Hierna komen de dierenverzorgers op. Het zijn Tantor, Simba en Baloe. Snappie de krokodillen-verzorger is er niet bij. De andere verzorgers vertellen lachend dat deze zeeziek is. Snappen jullie dat nou, een krokodillenverzorger die zeeziek is! Dat is pas echt een goede mop. Een verzorger van krokodillen zeeziek, terwijl krokodillen toch ook in het water zwemmen! Dan komt Simba op het idee om die avond het hok van de krokodillen open te zetten. Diego zal hier de schuld van krijgen en ook Snappie de leeuwenverzorger gaat niet helemaal vrijuit, want blijft toch ook verantwoor-delijk voor zijn beesten. De kans voor hen om hoofdopzichter te mogen worden, wordt zo alleen maar groter. Ze moeten wel even wachten tot de krokodil slaapt, want niemand durft het hok op te zetten bij een krokodil die wakker is. Ze besluiten dus straks, als iedereen weg is en alle dieren rustig in slaap zijn, nog even terug te komen en het hok te openen. Nu gaan ze eerst samen weg.

 

Woensdagmorgen 9 uur.

Diego komt op en laat Boots uit zijn hok. Boots is zo blij dat het nu zo goed gegaan is met het banaantje en trekt meteen aan Diego’s jas. Ze gaan dus eerst samen het apendansje doen. Direct na het dansje komt Snappie de krokodillenverzorger op met voer voor de krokodil. Als hij bij de kooi van de krokodil komt, schrikt hij zich kapot. Hij ziet de deur openstaan en er is geen krokodil te bekennen. Na de eerste schrik, kijkt hij nog een keer. De krokodil kan toch niet weg zijn, hij heeft vast en zeker niet goed gekeken! Maar nee, hoor. Geen krokodil! Paniek en geschreeuw dus bij Snappie. Diego is op het geschreeuw van Snappie afgekomen. Snappie vertelt hem, dat zijn krokodil is ontsnapt omdat de deur van de kooi openstond. Diego zegt dat dit niet kan, hij heeft namelijk gisteravond nog alle hokken gecontroleerd. Nadat Diego en Snappie beiden nog eens goed in de kooi, maar deze is toch echt leeg. Diego vraagt of Snappie ook nog het hok nog heeft gecontroleerd voordat hij ging slapen. Snappie vertelt dat hij gisteren na de boottocht zo zeeziek was, dat hij de krokodil niet ’s avonds voor het slapen gaan, maar meteen na de boottocht heeft gevoerd en de kooi dicht heeft gedaan. Zo kon hij meteen naar bed. Hij wist dat Diego ’s avonds nog alles controleert. Het kan dus toch helemaal niet dat het hok open stond. Wat is er toch gebeurt? Opeens breekt er grote paniek uit bij Diego. Hij realiseert zich namelijk, dat ze vandaag gaan zwemmen en het is natuurlijk mogelijk dat de krokodil ook het zwembad heeft opgezocht.

Hij vraagt de kinderen dus om vandaag extra goed op te passen. Tel al je vingers en tenen maar en na het zwemmen moet je dit nog eens doen. Als het goed is, heb je er dan nog evenveel! Diego komt zelf ook naar het zwembad om mee te zoeken. Hij wenst de kinderen veel zwemplezier, maar vraagt vooral om goed op te passen.

 

Donderdagmorgen 9 uur.

Alle dierenverzorgers komen op. Boots en de krokodil zitten nu nog in het hok. Snappie is boos op de andere dierenverzorgers, hij is erachter gekomen dat zij de krokodil hebben laten ontsnappen. Hoe hebben jullie dit nu kunnen doen? Weten jullie dan niet hoe gevaarlijk een krokodil is, als hij uit het hok is? Dit kan echt vingers en tenen kosten! Snappie vraagt aan de kinderen of zij nog een keertje alles vingers en tenen kunnen tellen. Kijken of ze alles nog hebben. De andere verzorgers zien dan in, hoe dom ze zijn geweest. Ze bieden hun excuses aan Snappie aan. Snappie neemt deze aan en zegt heel nonchalant: een krokodil loslaten, wie komt op zo’n idee, je kunt beter een aapje loslaten, deze is tenminste niet zo gevaarlijk. Hierdoor begint bij de anderen een belletje te rinkelen, ze kijken naar het aapje en naar zijn hok en komen zo op hét perfecte idee om Diego dwars te liggen. Ze willen toch echt niet dat Diego hoofdopzichter in de Beekse Bergen gaat worden! Ze bespreken samen hoe ze dit het beste kunnen gaan aanpakken. (ze smiespelen samen) Intussen komt Diego fluitend en vrolijk aanzetten met voer voor Boots. De dierenverzorgers horen dit en vragen aan hem waarom hij zo vrolijk is vandaag. Nou, vertelt Diego, ik heb gehoord dat vandaag de brandweer komt, en als Diego ergens helemaal wild van is, dan is dit de brandweer wel. Als ik bij de brandweer ben, dan vergeet ik alles om me heen en heb ik nergens oog meer voor. Behalve natuurlijk voor die mooie rode brandweerwagen, de brandweermannen in hun mooie pakken en de brandweerspuiten. Weer rinkelt bij de dierenverzorgers een belletje. Dit is natuurlijk een ideale gelegenheid om het aapje mee te nemen, zonder dat Diego dit merkt. Diego loopt door om Boots te voeren en uit haar hok te laten.

Intussen bespreken de verzorgers hun plannetje, zonder dat Diego dit hoort. Als Diego terugkomt met Boots, begint deze weer aan zijn jas te trekken. Eerst volgt dus nog het apendansje. Hierna nog de wimpel en dan zijn we klaar om de dag weer te beginnen.

 

Donderdagmiddag half 5.

Diego komt op en deze is nog helemaal in trance van de brandweerwagen. Hij vraagt aan de kinderen of zij ook zo genoten hebben. Hebben jullie gezien hoe mooi rood de wagen is en hoe ver de slang kan spuiten! En dan niet te vergeten die mooie pakken, die de brandweermannen altijd aantrekken. Aantrekken, trekken…dat zegt mij toch iets! Ja, trekken, Boots trekt toch elke keer aan mijn jas als hij wil dansen. Waarom voel ik nu dan niets? Hij kijkt om zich heen en beseft dan, dat Boots nergens te zien is. Hij raakt ineens volop in paniek. Dan wordt hij weer wat rustiger, hij beseft namelijk dat Boots graag verstoppertje speelt. Hij zal zich dus wel verstopt hebben. Hij begint tussen de kinderen door te lopen om te zoeken en vraagt aan de kinderen of zij ook even voor en achter zich kunnen kijken. Ondertussen komen de dierenverzorgers allemaal aanlopen en vragen zich af of er weer iets is ontsnapt, omdat iedereen zo aan het zoeken is. Is de krokodil soms weer weg? Diego komt naar de verzorgers toe en vertelt dat hij Boots kwijt is. Hij is ondertussen echt een beetje ten einde raad. De verzorgers vragen hem, hoe dit toch kan gebeuren. Hij mag bijna aan een topbaan beginnen bij de Beekse Bergen, maar hij kan nog niet eens 1 aapje in de gaten houden, hoe moet dit dan bij een compleet vakantiepark! Ze vragen aan Diego, waar hij Boots voor de laatste keer heeft gezien? Dit was bij de brandweer. Diego denkt nu, dat Boots misschien in een brandweerwagen is geklommen en met hun mee naar huis is gereden. Hij belt dus snel met de brandweer, maar daar is hij niet gezien. Ineens ziet Diego een speldje aan de trui van Baloe, beren-verzorger hangen. Dit is het speldje van Boots. Hij vraagt aan Baloe, hoe hij in godsnaam aan het speldje van Boots komt? Eerst blijft Baloe ontkennen dat hij hier iets van afweet. Maar de druk wordt hem toch te veel en lucht hij zijn hart. Hoe kan dat nou, een simpele apenverzorger als hoofdopzichter bij de Beekse Bergen. Ik zorg al jaren voor sterke beren en niemand komt op het idee om mij voor die baan te vragen! Als ik geen opzichter kan worden, nou, dan wordt een apenverzorger het ook niet. Ik zal die aap eens wat streken leren. Ik heb hem heel diep het bos in gebracht, hij zit nu lekker tussen de wilde beesten. Hopelijk krijgt Boots zo ook wat wilde streken. Dan past hij ook beter in een safaripark. Wie wil nu een aap met een dansje in zo’n park! Dan rent Baloe heel hard weg.

De andere verzorgers en Diego staan een beetje beteuterd te kijken. Ze zien Diego’s treurige gezicht en bekennen dan, dat ze inderdaad geprobeerd hebben om Diego een aantal streken te leveren, zodat hij geen hoofdopzichter kan worden. Ze wilden het zelf namelijk ook wel allemaal erg graag. Maar Boots naar wilde dieren brengen in het bos, dat hoorde niet bij het plan. Dat komt toch echt van Baloe alleen. Ze hebben erge spijt en zien in, dat het aapje nu gevaar loopt. Ze helpen Diego eraan herinneren dat hij nog snel de wimpel uit moet delen en dan vertrekken ze allemaal samen om Boots te gaan zoeken. Aan de kinderen van de spokentocht wordt gevraagd of ze ook mee uit willen kijken, of ze Boots ergens zien. Morgen zien ze dan wel weer verder.

 

Vrijdagmorgen 9 uur.

Diego komt op met Tantor, Simba en Snappie. Ze zijn helemaal kapot van verdriet en doodmoe. Ze hebben de hele nacht naar Boots gezocht, tevergeefs. Ze vragen aan de “spokentochters” of zij iets hebben gezien? Ook niet. Plots heeft Diego een idee: het apenliedje. Boots heeft nog elke dag om het apenliedje gevraagd. Als we dat nu eens super hard draaien, misschien hoort zij dit dan en komt ze op het geluid af. Ja, denkt Diego, dit moet werken! Het liedje wordt heel hard ingestart, er gebeurt echter niets. Geen Boots te zien. Diego vraagt aan de kinderen of ze al hebben geoefend voor het examenfeest voor vanavond. Hij is namelijk bang, dat het feest niet door kan gaan. Zonder Boots weet hij namelijk zeker dat hij de baan niet wil. Dit valt de dierenverzorgers echter niet slecht in de oren. Ze zeggen tegen Diego dat als hij de baan niet wil, zij wel bereid zijn om deze van hem over te nemen. Iemand moet volgende week toch beginnen als hoofdopzichter bij de Beekse Bergen. Diego vindt alles prima, zonder Boots is toch nergens iets aan. Hij zal bij de Beekse Bergen uitleggen, wat de situatie van het moment is en met hun toestemming zal Diego zijn baan aan één van de dierenverzorgers geven. Hij kan natuurlijk niet zelf bepalen of hij die baan mag weggeven! Dan beginnen Simba, Snappie en Tantor te kibbelen. Ze willen namelijk alle drie de baan. Het strevelen loopt de spuigaten uit. Dan neemt Diego een beslissing. Hij zal vanavond wel kiezen, wie het meeste geschikt is voor de baan. Baloe, de berenverzorger valt in ieder geval af. Hij geeft de drie dierenverzorgers een opdracht mee, die ze om 13.00u uit moeten voeren. Maak een reclamespotje over jezelf. Hoe en wat, dat mag je allemaal zelf weten. Jullie moeten jullie zelf zo goed mogelijk aanprijzen. Alles mag, zolang het maar met jullie eigen dier is.

Net zo iets dus als Boots en ik met de apendans! Diego zal dan om 13.00u samen met de rangers beslissen wie de baan krijgt. Nu gaan we gauw beginnen, iedereen moet maar goed mee zoeken naar Boots vanmorgen. Want dat is Diego’s enige kans om toch nog hoofdopzichter te worden bij de Beekse Bergen en voor de rangers ook de enige kans op een groot feest vanavond. Tot straks.

 

Vrijdagmiddag 1 uur.

Diego, Simba, Snappie en Tantor komen op. Ze hebben nog steeds geen Boots bij zich. De stemming is dan ook heel bedrukt. Ze vragen aan de kinderen, of zij het aapje hebben gevonden. Nee, dus. Diego wordt steeds verdrietiger. Hij ziet zijn baan bij de Beekse Bergen helemaal niet meer zitten. Hij laat zijn schouders hangen en is intens verdrietig. De drie verzorgers proberen hem een beetje op te vrolijken, maar lachen stiekem een beetje in hun vuistje. Het begint er nu dan toch echt op te lijken, dat één van hun de baan gaat krijgen. Ze herinneren Diego aan zijn opdracht van vanmorgen. Geen aap, dan geen nieuwe baan, zegt Diego. Ik heb vanmorgen gebeld. Bij de Beekse Bergen vinden ze het goed als één van jullie mijn baan overneemt. Laat jullie reclamespotjes dus maar zien! De drie verzorgers doen allemaal hun eigen reclamespotje.

Hierna vraagt Diego de rangers om hulp. Hij noemt de naam van een verzorger en hierna moeten de kinderen gaan applaudisseren. Hoe harder het applaus, hoe beter ze het vonden. Diego “meet”dus het applaus. Hierna heeft Diego de laatste stem. Hij neemt dus de eindbeslissing.

Dan gaat hij kiezen. Ik heb gekozen voor…..

Plots klinkt er een hoop geschreeuw. Hu, stop! Baloe komt letterlijk uit het bos aanstrompelen.Zijn kleren zijn helemaal vies en gescheurd. Hij zit onder de bulten en schrammen. Maar wie heeft hij in zijn armen? Ja zeker, het is Boots. Diego weet niet wat hij ziet. Hij rent op hem af om Boots van hem over te nemen. Hij is dolblij om Boots weer te zien. Boots is ook helemaal blij om Diego weer te zien. Met Boots is helemaal niets aan de hand. Diego ziet hoe Baloe eruit ziet en vraagt wat er in hemelsnaam gebeurd is. Baloe vertelt een heel sterk verhaal, over hoe hij vele wilde dieren heeft moeten verslaan om Boots te redden. Hij heeft behoorlijk veel spijt. Hij zag, hoeveel verdriet hij Diego had gedaan, door Boots mee te nemen en vond dat hij hem dan ook zelf weer terug moest vinden. Hij heeft dus ook de hele nacht doorgezocht, maar met resultaat. Ik ben niet gestopt, totdat ik Boots had gevonden. Diego realiseert zich, dat nu hij Boots terug heeft, hij toch de baan als  hoofd-opzichter aan kan nemen. Alles is gezond en wel weer terug, dus dat zou helemaal in orde zijn.

Vraag is echter, of de Beekse Bergen hem nog wel wil, na alles wat gebeurd is. Dan gaat echter het mobieltje van Tantor. Hij heeft de Beekse Bergen aan de telefoon en vertelt in het kort het verhaal van Diego. Nadat hij opgehangen heeft feliciteert Tantor Diego. Deze snapt hier echter niets van, hoezo belt de Beekse Bergen met Tantor en waarom feliciteert hij hem? Wat blijkt nu, Tantor is gestuurd door de Beekse Bergen om Diego te observeren. Hij is niet echt een olifantenverzorger.

Tantor is van mening dat hij het de hele week prima heeft gedaan. Hij heeft alle problemen goed opgelost. En omdat hij zijn baan wilde opgeven als Boots niet terugkwam, liet hij zien, dat hij het hart op de goede plaats heeft zitten. Een echt dierenhart. Zulke mensen zoeken ze bij de Beekse Bergen en hij is dus bij dezen aangenomen. Boots is dolblij voor haar baasje en trekt aan zijn jas.

Diego, Boots en alle dierenverzorgers doen van blijdschap het apendansje. Alle kinderen die dit willen kunnen ook meedoen. Dit belooft een prima start van een geweldig feest te worden. Iedereen is dan ook van harte uitgenodigd om vanavond om 6 uur bij elkaar te komen bij het schoolplein om dan in een feestelijke stoet naar het feestpark te lopen. Tot straks.

 

liedje 2011; waem oh waem

U heeft Adobe Flash nodig om dit fragment te beluisteren.

 

Foto's 2011

 

Filmpjes